Sołectwo Kłodawa

Utworzono: 21 styczeń 2014
Opublikowano Odsłony: 704
Drukuj

  PATRON KOŚCIOŁA W KŁODAWIE ŚW. JAKUB STARSZY ( WIĘKSZY )

   Święty Jakub Starszy był bratem św. Jana Apostoła i synem rybaka Zebedeusza. Mieszkał w Betsaidzie nad Jeziorem Galilejskim. Matką jego była Salome, należąca do grona osób towarzyszących i posługujących Chrystusowi. Święty Jakub należał do uprzywilejowanych uczniów Chrystusa, którzy byli świadkami wskrzeszenia córki Jaira, przemienienia na Górze Tabor oraz modlitwy w Ogrójcu.

Należy go odróżnić od innego Jakuba, syna Alfeusza, który również był Apostołem, i którego św. Marek określa przydomkiem Młodszy (lub Mniejszy).

Św. Marek Ewangelista opisuje powołanie Jakuba i Jana przez Jezusa. „ Jezus ujrzał Jakuba, syna Zebedeusza i brata Jana, którzy też byli w łodzi i naprawiali sieci. Zaraz ich powołał, a oni zostawili ojca swego, Zebedeusza, razem z najemnikami w łodzi i poszli za Nim”.

(Mt 1,19-20). Jezus nadał dwóm braciom, Jakubowi i Janowi, szczególny przydomek: Boanerges- tzn. synowie gromu. Przydomek ten może świadczyć o porywczym charakterze braci oraz o gorącym zapale do głoszenia idei królestwa Bożego, który przyjdzie im zrealizować poprzez złożenie ofiary z własnego życia.

Herod Agryppa I, siostrzeniec Heroda Antypasa, wnuk Heroda Wielkiego, kazał ściąć go mieczem podczas pierwszego prześladowania ok. 44 roku. Tradycja utrzymuje, że Apostoł przed śmiercią ucałował swego kata, który wzruszony taka postawą, nawrócił się na wiarę chrześcijańską. Przyjaciele Jakuba chcieli go pochować w bezpiecznym miejscu, więc wzięli jego ciało w kamiennym sarkofagu na statek i wyruszyli w podróż. Tak dotarli do przylądka Finisterre, wyciągnęli sarkofag na brzeg i zanieśli kilkadziesiąt kilometrów w głąb lądu. Podobno miał ich prowadzić anioł. Przez wieki miejsce pochówku św. Jakuba owiane było tajemnicą. Dopiero w IX w. odkryto jego relikwie. Hiszpańska tradycja nadmienia, że w 813r. pustelnik Paio przybył na górę Libredón, dokąd zaprowadziły go tajemnicze światła w kształcie gwiazdy- pole gwiazd- z j. łac. campus stellae w j. hisz. Compostela. Stąd nazwa osady Sandiego de w Compostella. Dziwnym zjawiskiem zainteresował się biskupTeodomir, odkrywając, że w miejscu tym znajdował się grób. Były w nim złożone trzy ciała, w tym jedno człowieka, który został ścięty. Na grobie widniała inskrypcja: „ Tu spoczywa Jakub, syn Zebedeusza i Salome”. Relikwie św. Jakuba zaczęto tam darzyć wielką czcią, co przyciągało coraz liczniejsze rzesze pielgrzymów. Na ich potrzeby zbudowano odpowiednie struktury, a w szczególności słynną katedrę w Santiago de Compostela.

Jak podaje tradycja orszak Karola Wielkiego opuścił Akwizgran, aby udać się do Hiszpanii. Legenda mówi, że św. Jakub ukazał się Karolowi Wielkiemu we śnie, wskazując mu miejsce, gdzie znajduje się grób. Cesarz wyruszył wtedy na pielgrzymkę do Composteli, aby odkupić swoje grzechy i dotarłszy do celu, założył tam pierwszy klasztor ku czci świętego, rozpoczynając w ten sposób epokę „Drogi św. Jakuba” po hiszp. Camino de Santiag.

Pielgrzymie szlaki do grobu św. Jakuba oznaczone są charakterystyczną muszlą. Droga św. Jakuba przemieniała nie tylko przemierzających ją ludzi, ale i struktury. Na trasie wznoszono kościoły i schroniska. Wolfgang Gothe pisał, że to „ Drogi św. Jakuba ukształtowały Europę”.

Obecnie pielgrzymi odbywają jakoby odwrotną drogę. Po modlitwie przy grobie Apostoła wyruszają do miejsca uważanego przed wiekami za „ koniec świata”, czyli przylądek Finisterre, gdzie palą swe pielgrzymie ubrania i buty, symbolicznie zrzucając z siebie starego człowieka.

Obok naszego kościoła przebiega również jeden ze szlaków pielgrzymich św. Jakuba. Potwierdza to tablica ze znakiem charakterystycznej muszli, ustawiona przy kościele 2013r.

Imię Jakub – j. hebrajski –Jaaqob- znaczy niech Bóg strzeże.

Hiszpanie w ludowej łacinie mówili –Sant Iacob - Święty Jakub, co przeszło w hiszpańskie Santiego.

Atrybuty św. Jakuba: laska pielgrzyma, kapelusz, muszla

Patron: Hiszpanii, Portugalii, pielgrzymów

Święto liturgiczne obchodzone 25 lipca


Jean Fouquet -„Męczeństwo św. Jakuba Starszego”

 

 

 

 

 

HISTORIA PARAFII

Parafia erygowana w 1283 r. Należy do najstarszych na Pomorzu Gdańskim. Do parafii wówczas należały wsie: Kłodawa, Żukczyn, Zakrzewki, Kłobuszewo, Kaczki, Trąbki Małe, Zła Wieś, Ulkowy, Łaguszewo, Kleszczewko. Obecny kościół wzniesiony w latach 1733-1735 z fundacji opata klasztoru w Lądzie Antoniego Mikołaja Łukomskiego, przetrwał do dziś.

W latach 1811-1895 parafia obsługiwana była przez proboszcza w Trąbkach Wielkich. Usytuowaną na wzniesieniu w centrum wsi murowana z cegły, otynkowaną bryłę świątyni nakrywa dwuspadowy dach, na którego kalenicy od zachodu góruje niska kwadratowa wieża z kopulastym hełmem i iglicą. Salowe wnętrze posiada harmonijnie skaponowane wyposażenie, przede wszystkim barokowe. W trójbocznie zamkniętym prezbiterium centralne miejsce zajmuje ołtarz główny z około połowy XVII w. z obrazem św. Jakuba Starszego Apostoła w retabulum, flankowanym figurami św. Piotra i św. Pawła oraz z umieszczonym powyżej mniejszym obrazem św. Michała Archanioła. Po bokach stoją ołtarze boczne z około 1720-1740r. z obrazami Matki Bożek Szkaplerznej – odrestaurowany w 2012r. i św. Józefa z Dzieciątkiem Jezus- odrestaurowany w 2013r. Przed prezbiterium przy bocznych ścianach stoją feretrony Matki Bożej Szkaplerznej i św. Jakuba Starszego. Wyposażenie kościoła stanowią również: ambona z poł. XVII w odrestaurowana w 2013r., chór muzyczny z zachowanym fragmentem XVIII-wiecznej empory, chrzcielnica z poł. XVIII w oraz konfesjonały. Na ścianach rozmieszczone są Stacje Drogi Krzyżowej oraz obrazy: Jezusa Miłosiernego, Matki Bożej Częstochowskiej, św. Kamila, św. Teresy, św. Benedykta, św. Scholastyki i bł. Jana Pawła II. Z poprzedniego kościoła przeniesiony został dzwon z 1649r. Barokowa kamienna tablica nad drzwiami do zakrystii upamiętnia fundatora kościoła, a tablica w kruchcie bocznej upamiętnia byłego proboszcza ks. Roberta Wohlfeila zamordowanego w Oranienburgu w 1940r.

Odpust parafialny obchodzony w niedzielę po uroczystości Matki Bożej Szkaplerznej, przypadającej 16 lipca.

HISTORIA WSI KŁODAWA

   Ta malownicza wieś, położona w dolinie rzeki Kłodawy, ma barwną historie. Jej początek sięga okresu średniowiecza. Po raz pierwszy czytamy o niej w dokumencie wystawionym przez księcia Pomorza, Mestwina, z dnia 31 lipca 1280r. Wsie Kłodawa.

Zła Wieś i Żukczyn zostały nadane Cystersom z Lądu koło Kalisza . Nadanie to zostało potwierdzone w 1290 i 1291r. w Gnieźnie przez księcia Wielkopolski (później króla Polski) Przemysława. Zakonnicy otrzymali przy tym prawo sprowadzania tutaj osadników.

W 1304r. wojewoda Święca i sędzia pomorski Bogusz poświadczyli, iż spór między opatem Konradem z Lądu i Henryka Pincowiczem został zażegnany na korzyść Cystersów.

W dniu 24 kwietnia 1328 pełnomocnik klasztoru Arnold z Kłodawy nabył za cenę 16 marek 1 włókę gruntu i łąki między rzekami Gęsią i Kłodawą od Bartela i Pietra z Rucocina.

W 1329r. odwiedził dwór w Kłodawie kolejny opat, Mathias z Lądu. W wielkim przywileju z 31 października 1342r. wielkiego mistrza krzyżackiego Ludwika Koniga, przy okazji opisu granic dóbr klasztornych, zostało wymienione dziedzictwo klasztoru w Lądzie. Opisano bieg granic pomiędzy Kłodawą, Żukczynem i Świnczem.

W 1506 roku Kłodawę wraz ze Złą Wsią i Trąbkami Małymi przyjął brat Joann Egelberti w zamian za spłatę długów, ciążących na Godziszewie.

W XVII w. tereny te zajęli Szwedzi. 1626r. Kłodawa została splądrowana i spalona. Oszczędzono tylko stojący tutaj kościół.

Po rozbiorach Polski, dobra klasztorne znalazły się w rękach pruskich. Kłodawa została podporządkowana urzędowi domen w Sobowidzu.

Kolejnym dzierżawcami majątku byli: Felden Wybczinski, Cristian Libenau, Jacob Piernitzki, Woyteh Kensiewski, Andreas Grentz.

Znajdowały się tutaj dwie karczmy, których właściciele płacili po 36 florenów czynszu. Karczmarze sprzedawali łącznie 15 ton piwa i 6 kwart wódki.

W 1583r. istniała tutaj szkoła kościelna, która podupadła pod koniec XVII w. Wiadomo też, że 1701r. nauczycielem był organista, który miał mieszkanie ogród, pensję w wysokości 24 florenów i pobierał opłaty kościelne.

W 1782r. majętność kłodawską przejął niemiecki kolonista Johann Rehfuss za 141 talarów rocznie. 1792r. mieszkańcy Kłodawy otrzymali w użytkowanie 699 mórg lasu od leśnictwa w Sobowidzu. Dnia 27 lipca 1808r i 4 lutego 1811r wszyscy kłodawscy chłopi zostali uwłaszczeni. 1818r otwarto nową szkołę a w 1844r. została ona rozbudowana.

W 1850r wszyscy dzierżawcy dziedziczni, na mocy ustawy uwłaszczeniowej otrzymali ziemię na własność. 1861r. było tutaj około 40 właścicieli gospodarstw.

W 1875r w Kłodawie było 660 mieszkańców. 24 rolnicze i 36 chałupniczych parcel oraz młyn wodny.

 

Źródła: Mój Święty Patron – ks. Antonii Gorzandt Kościoły Archidiecezji Gdańskiej Pierwszy był Pruszcz – Jacek Ciarkowski Święci na każdy dzień -Jedność Gość Niedzielny

opracowała: Renata Szalewicz